Beste Ronald, ik had ongelijk

Beste Ronald,

Ik heb eraan gedacht om met ‘Lieve Ronald’ te beginnen, maar dat kan aanmatigend overkomen, wat geenszins mijn bedoeling is. Bovendien lijkt het me, gezien je karakterprofiel, niet heel verstandig om je als onbekende lief te noemen. Ik denk dat bijna niemand je zo mag noemen.

Ja, je vrouw en kinderen natuurlijk. Je lijkt me het type dat dat te horen krijgt als je uit jezelf voorstelt om de vuilnisbak buiten te zetten. Of onuitgesproken van je kinderen, als een kleinkind valt en jij een kusje op een kapotte knie geeft. Want zo’n man ben je ook, daar ben ik van overtuigd.

Ik zag het heel even in je ogen toen Jeroen Stekelenburg vorige week vroeg naar die vlucht met veel turbulentie. Je gaf schoorvoetend toe — want toegeven doe je niet graag — dat het “onprettig” was geweest. Als jij aan die contactgestoorde verslaggever bekent dat je de ballen uit je lijf hebt gezweet van angst, maar dat vertaalt naar “onprettig”, dan weet ik dat het hoog zat. En dat is lief.

Je loyaliteit is dat trouwens ook. Jij kunt Erwin met je vrouw betrappen als je onverwacht vroeg thuiskomt van de afhaalchinees en dan gaat hij nog gewoon mee naar het volgende toernooi. Dat zien we ook aan Memphis. Met bal doet hij af en toe nog iets acceptabels, maar zonder bal lijkt hij in een willekeurige richting zachtjes te joggen om een afgezwaaide frisbee uit een weiland te halen. Fysiek lijkt hij bovendien permanent onderweg naar fitheid. Toch blijf je van hem houden zoals sommige mensen houden van een dementerende hond met korsten.

Ik begin maar met wat persoonlijke complimenten, want ik ben niet altijd even aardig voor je geweest.

Sterker nog: naast dat ik nooit bewondering of zelfs maar respect heb gehad voor je prestaties in ruim vijfentwintig jaar als trainer, had ik in de aanloop naar dit WK ook persoonlijk nogal moeite met je.

Veel mensen vielen over de manier waarop je met Joey bent omgegaan. Dat vond ik ook onbegrijpelijk en onaardig. Maar het zat dieper.

Jij spreekt mensen graag aan op mentaliteit. Op karakter. Op het feit dat de jeugd van tegenwoordig elkaar niet meer corrigeert. Bij Studio Voetbal vertelde je ooit dat je vroeger teamgenoten met een kater niet kon uitstaan. Want jij bent een winnaar.

Wat ik ook lastig vond, was dat je een manifest had ondertekend dat op initiatief van Klaas Dijkhoff was ontstaan als tegengeluid tegen polarisatie. Dat klinkt sympathiek, maar dat zogenaamde middengeluid werd juist aangevoerd door iemand die stompzinnigheid zo aantrekkelijk heeft gemaakt dat alle polariserende sluizen zijn geopend.

Klaas Dijkhoff is de man die uitdraagt dat je, als je arm bent, gewoon harder moet werken en dat je criminaliteit vooral niet moet doen.

En ik beschuldigde jou van precies dezelfde oppervlakkigheid.

Je leek soms een man die rechtstreeks uit de jaren vijftig was komen wandelen, met je nadruk op deugen, doen, normaal zijn en je weerzin tegen mental coaches, penaltycoaches en alle andere logische gevolgen van vooruitgang.

En je liet ons ook nog eens broekpoepvoetbal spelen. Omdat ik dacht dat angst naadloos aansloot bij jouw karakter, Ronald. Mensen — vaak witte mannen van een zekere leeftijd — die bang zijn voor vernieuwing zoeken houvast in eenvoud. En die angst zorgt ervoor dat een elftal conservatief gaat spelen.

Of beter gezegd: speelde.

Want ik zag iets tegen Zweden wat alles deed kantelen. Niet eens de uitslag.

Jij was creatief. Je had lef. Je bracht Brobbey. Je pakte ze precies waar je ze wilde hebben. Je ploeg was perfect voorbereid gezien het overtal aan de zijkanten. Reijnders en Gravenberch liepen door de Zweedse organisatie alsof het weer 1974 was.

Het was groteballenvoetbal.

En ik realiseerde me dat ik moest draaien.

Natuurlijk ben je nog steeds iemand die ik, op papier, waarschijnlijk zou moeten haten. Maar dat ligt niet aan jou. Ik had een vader die ook zo kon redeneren. Zo kon handelen. En jij wakkerde iets van die oude reflex weer aan.

Een oordeel over een ander zegt uiteindelijk vaak meer over degene die oordeelt dan over degene die beoordeeld wordt.

Wij zullen nooit vrienden worden. Maar ik zie nu dat ik voorbij mijn oordeel moet kijken.

Kun jij dat ook?

Samen wereldkampioen?